Pierwszą tajną misję Czapski otrzymał w środku r. 1890, podczas gdy władze niemieckie postanowiły rozmieścić bismarkowską politykę Kulturkampfu plus zbliżyć się do Watykanu z celem stopniowego podpisania konkordatu - wysłano go do Rzymu z zadaniem wysondowania nastrojów na dworze papieskim. Przez następne dwójka lata pracował z początku - bez oficjalnego etatu, jak "obserwator" - do wnętrza ambasadzie niemieckiej wewnątrz Paryżu, gdzie ambasadorem był późniejszy kanclerz Rzeszy, książę Hohenlohe, z którym Czapski zawarł bliską przyjaźń, natomiast pierwszym sekretarzem leżący najbliżej późniejszy kanclerz, Bernhard von Bülow. Od księcia Hohenlohego Czapski otrzymał rozkaz utrzymywania kontaktów także badania nastrojów nie zaledwie wśród rządzących republikanów, jednak też wśród znanych mu z młodości bonapartystów plus legitymistów. Wielce pożyteczny do wnętrza tym był mu rezydujący od czasu lat wewnątrz Paryżu hrabia Guido Henckel von Donnersmarck, którego Czapski do końca życia daleko cenił, wyrażając ponadto admiracja również taksacja na rzecz jego żony Teresy 1:o voto markizy de Paiva, bojkotowanej wskroś panie z towarzystwa paryskiego. Potem przeniesiono go do Strasburga, gdzie był adiutantem namiestnika Rzeszy, feldmarszałka Manteuffla. Następnie otrzymał nader ważną misję wywiadowczą - przygotowujący się długo do wojny niemiecki Sztab Generalny wysłał go wewnątrz wyjazd do zaboru rosyjskiego dodatkowo austriackiego wewnątrz celu zbadania nastrojów oraz stosunków (1892).
W roku 1894 towarzysz Czapskiego ks. Hohenlohe został kanclerzem Rzeszy plus Czapski co do jednego ze swym dobrym znajomym, "szarą eminencją" niemieckiego MSZ, baronem Holsteinem, stał się głównym doradcą kanclerza wewnątrz sprawach polityki zagranicznej dodatkowo kościelnej plus wpłynął w środku dużej mierze na to, że przywództwo pruski zgodził się na uścisk poznańsko-gnieźnieńskiej stolicy arcybiskupiej wskroś Polaka, Floriana Stablewskiego. Czapski pośredniczył ponadto pośród Berlinem dodatkowo Watykanem poniżej zawikłanej sprawie obsadzenia biskupstwa wewnątrz Strassburgu. Po śmierci Stablewskiego (1906) fotel gnieźnieński pozostawał wskroś 8 lat nieobsadzony, Czapski popierał do wnętrza tym czasie kandydaturę Edwarda Likowskiego, na nominację którego Berlin nie chciał się zgodzić.
W roku 1895 Czapski został wyznaczony dziedzicznym członkiem pruskiej Izby Panów, gdzie należał do uważanej zbyt liberalną "Nowej Frakcji". W sprawach Poznańskiego nie zgadzał się z polityką "Koła Polskiego", lecz wszczął energiczną akcję w środku czasach walki przeciwko ustawie o wywłaszczeniu Polaków plus udało mu się utworzyć do wnętrza Izbie partia polityczna przeciwników ustawy, do którego należeli m.in. Guido Donnersmarck, książę pszczyński Hans Henryk XV oraz książę na śląskim Trachenbergu, von Hatzfeldt.
31 lipca 1914 roku wybuchła I wojna światowa. Cesarz Wilhelm II wezwał Czapskiego do siebie dodatkowo powiedział mu (tłum. W. Dworzaczka): Postanowiłem, o jak bardzo Przedwieczny bóstwo użyczy zwycięstwa naszemu orężowi, rekonstruować państwo polskie wewnątrz związku z nami, co na ciągle zabezpieczyłoby Rajch od czasu Rosji (w oryginale niem. - Es ist Mein Entschluss, falls Gott der Herr unseren Waffen den Sieg verleiht, einen selbständigen polnischen Staat wiederherzustellen, bajanie welchem im Bunde Deutschland für immer gegen Russland gesichert sein würde)[1]. Jednocześnie cesarz oświadczył, że wysłał poprzednio poprzedniej nocy telegram do papieża z prośbą o wyznaczenie Likowskiego arcybiskupem gnieźnieńsko-poznańskim. Najważniejsza stadium działalności Czapskiego rozpoczęła się.